مقدمه: دانشجویان دانشگاه یک گروه آسیب­پذیر در برابر مشکلات سلامت روان هستند. این مطالعه با هدف تعیین تدوین و اعتباریابی جلسات آموزش عزت نفس به شیوه مک­کی و فانینگ و اثربخشی آن بر سرکوبگری هیجانی دانشجویان انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر طی دو مرحله انجام شد. در مرحله اول با اقتباس کتاب آموزش شناختی عزت نفسِ مک­کی و فانینگ[2016] جلسات آموزشی تدوین شد. سپس 8 نفر از متخصصان روان شناسی، روایی محتوایی جلسات را تعیین کردند. در مرحله دوم، از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل همراه با پیگیری 2 ماهه استفاده شد. جامعه آماری دانشجویان دختر روانشناسی مشغول به تحصیل دانشگاه علوم و حدیث پردیس تهران در زمستان سال 1402 بودند که با نمونه گیری دو مرحله ای ارزیابی شدند. در مرحله اول بر اساس نمونه گیری هدفمند غربالگری انجام شد. در مرحله دوم از بین دختران واجد شرایط، بر اساس روش تصادفی ساده 30 نفر با دارا بودن ملاک های ورود و خروج پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش[15 نفر ) و یک گروه کنترل[15 نفر] جایگزین شدند. آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ طی 16 جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد، و پس از گذشت 2 ماه پیگیری به عمل آمد. به منظور جمع آوری داده ها از فرم کوتاه سیاهه سازگاری واینبرگر و شوارتز[1990] استفاده شد. تحلیل داده‏ها از طریق نرم‏افزار SPSS نسخه 28 با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته­ ها: نتایج نشان داد آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ اعتبار محتوایی قابل قبولی دارد. همچنین نتایج مداخله آموزشی نشان داد که آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ به طور معنی داری می­تواند بر کاهش پریشانی(18/306=F و 001/0=p-value)، بازداری(04/46=F و 001/0=p-value)، دفاعی بودن(89/11=F و 001/0=p-value) و نمره کل سرکوبگری هیجانی(90/93=F و 001/0=p-value) دختران موثر باشد و در مرحلۀ پیگیری این اثر به طور معنی داری ماندگار بوده است. نتیجه­ گیری: می‏توان نتیجه­گیری کرد که آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ می تواند به عنوان برنامه ای روا و کارآمد برای کاهش سرکوبگری هیجانی توسط مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی دانشگاهی در دانشجویان دختر مورد توجه قرار گیرد.

چکیده فارسی:عزت نفس فرد از کجا نشات می گیرد؟ آیا بین زن و مرد از این لحاظ تفاوت وجود دارد. فرض بر این است که عزت نفس با نرم های مناسب جنسیت و زمینه و قلمرو فرهنگی، جدایی و استقلال برای مردان و ارتباط میان فردی و همبستگی برای زنان مرتبط است. یافته های پژوهشی نشان می دهد که عزت نفس مردان با فرایند فردگرایی که در آن موقعیتهای شخصی فرد و عزت نفس زنان با فرایندی که در آن پیوند و همبستگی با افراد مهم و معنادار زندگی است، مورد تاکید هستند. این یافته ها با توجه به کاربرد آنها برای ساختار و پویایی های «خود» در هر دو جنس مورد بحث قرار می گیرد. چکیده عربی:من أین تنشأ عزة النفس لدی المرء؟ هل ثمة فارق بین الرجل والمراة من هذه الناحیة؟ وافتراضا فإن عزة النفس ذی علاقة بالقواعد المتناسبة مع الجنس (من حیث الذکورة والأنوثة) و الخلفیة الثقافیة و الإستقلال لدی الرجال و الإرتباط بین الأفراد و التضامن من أجل النساء. إن المعطیات البحثیة تظهر بأن عزة النفس لدی الرجال مرتبطة بالنزعة الفردیة و المیزات الشخصیة للفرد و عزة النفس لدی النساء مرتبطة بالترابط و التواصل مع الأشخاص المهمین. ویتم مناقشة هذه المعطیات من حیث استخداماتها من أجل دینامیکیة «الأنا» فی کلا الجنسین.

هدف: هدف این تحقیق بررسی و مقایسه اثربخشی آموزش های گروهی عزت نفس، خودکارآمدی و انگیزش پیشرفت بر عزت نفس زنان با معلولیت جسمی حرکتی شهر اصفهان بود.روش: طرح تحقیق نیمه تجربی بود. جامعه آماری شامل کلیه اعضای زن 35-18 ساله تشکل غیردولتی جامعه معلولان شعبه شهر اصفهان بود. برای نمونه گیری 80 نفر از جامعه آماری به طور تصادفی انتخاب شدند و پس از اجرای مقیاس عزت نفس روزنبرگ، 40 نفر از آنهاکه عزت نفس شان از نیم دیگر آزمودنی ها پایین تر بود، به عنوان نمونه نهایی انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه آزمایشی ویک گروه گواه واگذار شدند. سپس برای هر یک از گروه های آزمایشی 1، 2 و 3 به ترتیب برنامه آموزش گروهی عزت نفس، آموزش گروهی خود کارآمدی و آموزش گروهی انگیزش پیشرفت، در قالب 9 جلسه هفتگی 120 دقیقه ای برگزار شد. پس از اتمام جلسات آموزش، پس آزمون با به کارگیری مقیاس عزت نفس روزنبرگ، بر روی هر سه گروه آزمایشی و گروه گواه انجام شد. برای سنجش ویژگی های آزمودنی ها علاوه بر پرسشنامه کیفیت زندگی، پرسشنامه مشخصات جمعیت شناختی نیز به کار برده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس، تحلیل مانکوا و آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. برای آزمون فرضیه ها سطح احتمالP<0.05 استفاده شد.یافته ها: یافته ها حاکی از اثربخشی آموزش گروهی عزت نفس (P=0.023)، آموزش گروهی خود کارآمدی (P=0.006) و آموزش گروهی انگیزش پیشرفت (P=0.016) بر عزت نفس بود، اما اثر بخشی سه نوع آموزش گروهی با یکدیگر تفاوتی نداشت.نتیجه گیری: هر یک از روش های آموزش گروهی عزت نفس، آموزش گروهی خود کارآمدی و آموزش گروهی انگیزش پیشرفت می تواند بر بهبود عزت نفس افراد با معلولیت جسمی و در نتیجه توانبخشی آنها موثر باشد. بر این اساس پیشنهاد می شود که این سه نوع برنامه آموزشی به صورت منظم در مراکز درمانی و آموزشی و تشکل های غیردولتی مخصوص افراد با معلولیت جسمی اجرا گردد.